Ok, jak zwykle przyszedł czas odświeżyć troszku moje zapiski. Wiem że i tak nikt tego szajsu nie czyta, ale może ten kto będzie miał chęć zrozumie moje myśli i ubolewania.

Na prawdę zaczynam wierzyć w to, iż jestem brzydka, gruba i dlatego nikt mnie nie chce! Na 1000% zostanę starą panną.. nie ma bata, na pewno tak będzie. Już kiedyś tak miałam, a teraz znowu... ochota by zaje*ać wszystkich pieprzonych "zakoffanych"!!! Działają mi na nerwy gorzej niż ojciec. Jego to chociaż można ścierpieć, ale nie tych debili!! No powiedzcie mi, dlaczego tak do cholery jest, że jak się na prawdę w kimś zakochuję to albo zajęty, albo nagle oświeca go myśl "że on nikogo nie potrzebuje"!? Nikogo nie potrzebuje... a to boli bardziej niż fizyczne znęcanie się nad kimś, gorsze niż zdrada... nie potrzebuje. To po ch*ja zawracasz mi głowę i dajesz nadzieje?! Teraz czuję, iż jeszcze długo się nie pozbieram po tym "policzku".. przestaję wierzyć w miłość i szczęście. To istnieje, ale tylko w bajkach. Tam każdy jest szczęśliwie zakochany i nikt go ot tak nie porzuca! :/ Szczególnie osoby o tak delikatnej psychice jak moja... Wybić wszystkich!!

Nastepna wieść gminna niesie troszkę pogodniejsze info. Wzięłam się trochę za siebie i zaczynam częściej robić digitale. Bynajmniej ćwiczyć kolorowanie i cieniowanie w wymiarze realistycznym. A to właśnie dzięki zemście i udowodnieniu niektórym, że jednak coś robię, stwierdziłam że nie mogę siedzieć z założonymi "ręcami" Oczywiście tradycyjnych nie odrzucam, bo mam kilka nieskończonych prac, które niebywale za jakiś czas mogą ujrzeć światło dzienne

To chyba na tyle... ach, niedawno miałam urodziny, osiemnaste :] Ale jakoś nie czuję się staro xD